گریه می‌کنم. آنقدر زیر چتر قرآنی که تو روایت‌کننده‌اش بودی در زمانی که از زبان محمد (ص) جاری می‌شد اشک می‌ریزم تا بدانی، تا بهتر بدانی هر آنچه که می‌خواهم بگویم و ازت طلب می‌کنم. اشک می‌ریزم. اشک می‌ریزم در برابر قبله‌ای که شامگاهان تو را هنوز که هنوز است از یاد نبرده است. اشک می‌ریزم و فریاد الغوث الغوث را سر می‌دهم تا بدانی هنوز که هنوز است شرمسارم از تمام آنچیزهایی که باید می‌کردم و نکردم. اشک‌ می‌ریزم در برابر تمام محبت‌هایی که به خاطر شفاعت تو، خداوند متعال عطا کرد و هنوز در برابر ذره‌ای از آن هم رو سفید نشده‌ام. اشک می‌ریزم و فریاد الغوث الغوث را آنچنان بلند سر می‌دهم که بدانی تا برای ذره‌ای از آنچه که تو بودی و هستی تلاش می‌کنم و هنوز هیچ هیچم؛ عزیز دل. سرو همایون خرام. ای آنکه تاج پادشاهی پادشاهان در برابر ردای تو بی‌ارزش و بی‌میزان شده‌اند. ای آنکه تخت ستم‌شاهاهی شاهان در برابر تکیه‌گاه کاه‌گلی تو رنگی برای خود نمایی ندارد؛ امشب را تا صبح اشک می‌ریزم به‌خاطر تمام آنچیزهایی که برایم به امانت سپردی و قدر هیچ کدامشان را ندانستم. اشک می‌ریزم. اشک می‌ریزم و فریاد الغوث الغوث را بلند فریاد می‌کشم تا بدانی که به خدای کعبه رستگاریت رستگارم کرد وقتی ذوالفقار مهر و محبتت را بر فرق و سینه‌ام فرو آوردی. فریاد الغوث الغوث را زمزمه اشک‌هایم می‌کنم تا یادم باشد و بماند، باشد و بماند روزگاری که بی تو هیچ هیچم. هیچ هیچ یا بابا حیدر.